होइ च्याङबा 4

Page4

स्वरले प्रश्न गरे- “तँ को होस्‌ यति राती?”

    “प्रभु, म दमिनी हुँ।" बिहेको लुगा- सरदारकी कान्छी छोरीको बिहे

पर्सी जसो छ। पुर्याउन गएकी उतै ढिलो हिँडेकी, बेर भइगो झमक्क रात

परेपछि त आँखै देखिनँ। उ पर ओडारमा बसें।

    “ए, त्यहाँ गएर आगो ताप"

    “होइन प्रभु म दमिनी।”

    “तिमी दमिनी, मेरी जहान राईनी, अहिले यहाँ यो पहरोबाट ढुङ्गा

पल्टी आए के मेरी राईनी जहानलाई बचाएर तिमी दमिनीलाई मात्र

किच्ने हो र?”

    “प्रभु, त्यो त भाग्यको खेल हो।'" ऊ आगोको छेउमा बसी। भक्तवीर

अलि परतिर गएर जूनको उज्यालोमा दाउरा काट्न लागे। मड़ारिएर

अनुहारभरि पसिनै पसिना भएर लडिरहेकी इन्द्रमायालाई देखेर उसले

सोधी- “के भयो हजुरलाई?”

    “पेट दुख्दैछ। उनीलाई बोलाइदेउन।”

    “एS! यस्तोमा जातको बार हुँदैन। म हेरूँ है। लोग्ने मान्छेलाई के थाहा।"

इन्द्रमायाको जिउ छामेर उसले सोधी- “कतिबेर भयो नि मुखिनी हजुर?”

    “बेलुकैदेखि अलि-अलि दुखेको।” भक्तवीर ढुइगिँड मुढा लिएर

आए) उनले मड़ारिएकी इन्द्रमायालाई देखेर भने- “के भयो?”

    “एकछिन पर्खनोस्‌ हुनै आँट्यो।" दमिनी बोली।

    “हन के भयो?”

    “एकछिन्‌ उतै बस्नोस्‌ हजुर।''

    “एकछिन्‌ मा नानी रोएको सुनेर भक्तवीर छेउमा आए। दमिनीले

उता फर्केर भनी- “हजुर! पानी तताएर त्याउनुहोस्‌। पानी त्यहीं खोल्सीमा

छ |"

    भक्तवीर आफ्नो ढाकरबाट तसला झिकेर पानी भर्न हिँडे।

    “यो साल नाल ढुंग्रोमा हाली दूध आउने रूखमा झुण्डाउनुहोस्‌,

 << Page4 >>